Εμπνευσμένο από την τραγωδία στα Τέμπη, δίνει φωνή σε όσους χάθηκαν και σε όσους έμειναν πίσω να θρηνούν. Με στίχους που συγκλονίζουν και μουσική που αγγίζει την καρδιά, μεταφέρει τον πόνο, την οργή και την ανάγκη για δικαιοσύνη.
Η τέχνη ήταν πάντα η φωνή της ψυχής. Και από όλες τις μορφές της τέχνης, η μουσική είναι ίσως η πιο δυνατή… γιατί μιλάει κατευθείαν στην καρδιά.
Μέσα από αυτό το τραγούδι, δεν θέλουμε απλά να πούμε μια ιστορία, αλλά να δώσουμε φωνή σε εκείνους που χάθηκαν, σε εκείνους που έμειναν πίσω, σε όσους νιώθουν πόνο, οργή, θλίψη.
Γιατί τα Τέμπη δεν είναι το μόνο σημάδι που πονάει. Υπήρξαν κι άλλα πριν από αυτό. Στάχτες, συντρίμμια, σιωπή. Και πάντα οι ίδιοι να ρωτάμε, οι ίδιοι να θρηνούμε, οι ίδιοι να μην ξεχνάμε.
Αυτό το τραγούδι είναι για εκείνους που δεν γύρισαν. Και για όλους εμάς που δεν πρέπει να σωπάσουμε.
Στίχοι:
Στα Τέμπη ακούγονται κραυγές
Λένε ακόμα τις βραδιές
Κι εσύ έχεις θράσος να μου λες
Ότι γιατρεύονται οι πληγές
Στα Τέμπη ακούνε κλάματα
Τη νύχτα ως τα χαράματα
Κι εσύ στον πόνο τους γελάς
Κι ούτε προσχήματα κρατάς
Στα Τέμπη έπιασανε χορό
Νέοι και νιες ένα σορό
Χορεύουν με τον θάνατο
Σε ένα ταξίδι αθάνατο
Στα Τέμπη έριξανε μπετό
Να κρύψουνε το μυστικό
Κι εσύ θαρρείς πως θα κρυφτείς
Μέσα στο πλήθος μη φανείς
Στα Τέμπη έπιασανε χορό
Νέοι και νιες ένα σορό
Χορεύουν με το θάνατο
Σε ένα ταξίδι αθάνατο
Τα Τέμπη θα ναι αφορμή
Το δίκιο να εισακουστεί
Να δεις και ‘σύ για μια φορά
Απίδια ο σάκος αν χωρά
