Σκοτεινό χιούμορ σε συνδυασμό με τον απόκοσμο ήχο του θέρεμιν. Ένα τραγούδι για τον έρωτα και το θάνατο, βγαλμένο από ταινία του Tim Burton και από τον μύθο του Ορφέα, ρομαντικό μες στην τραγικότητά του και σαρκαστικό μες στην υπερβολή του.
Πρωτότυποι στίχοι από τον Νίκο Κουτσογιάννη, μελοποιημένοι από το ιδιαίτερο ντουέτο των Tenorman και Voodoo Drummer, με καλεσμένο τον Πάνο Τσεκούρα (Mani Deum), που δημιουργεί υπερβατική ατμόσφαιρα «παίζοντας στον αέρα» (θέρεμιν).
Στου Άδη το πηγάδι
σε συνάντησα ένα βράδυ
μα ήταν αργά και για τους δυο.
Είχες φουστάνι ματωμένο
κι είχα το κρανίο σπασμένο
μα ήσουν αυτή που έψαχνα καιρό.
Κι ήτανε σίγουρα μοιραίο
που συνέβη το τροχαίο
όταν βουτούσα στο κενό
Μαζί να ζήσουμε δε φτάνει ο χρόνος
μα πεθάναμε συγχρόνως
κι είν’ αυτό ένα το πιο σημαντικό
Μαζί να ζήσουμε δε φτάνει ο χρόνος
μα πεθάναμε συγχρόνως
κι είν’ αυτό ένα το πιο ρομαντικό
Κι οι σκιές μας στο σκοτάδι
κατεβαίναν στο πηγάδι
με το πλήθος των νεκρών
Οι άλλοι κλαίγαν φοβισμένοι
μα εμείς αγκαλιασμένοι
βαδίζαμε για το χαμό
Αν σε γνώριζα όσο ζούσα
μάλλον δεν θ΄αυτοκτονούσα
θα περίμενα ένα τέλος φυσικό
