To “Στο Τέλος του Χρόνου” αποτελεί μια σύγχρονη ελεγεία για την ανθρώπινη κατάσταση ξεκινώντας από ένα ζευγάρι και εκτείνοντας τους συλλογισμούς στην ευρύτερη κοινωνία και τις συμπληγάδες που έχει εμπρός της.
Μέσα από μια προσωπική είσοδο στο σκοτεινό τοπίο, πραγματεύεται τις κοινωνικές και πολιτικές δυστοπίες του καιρού μας, ενός κόσμου “που πεθαίνει… και δεν καταλαβαίνει”.
Μιλά για όσα “μας κράτησαν” κι όσα “μας ζόρισαν”… “αλλά εμείς βαθιά αγαπήσαμε” σε αναφορά στη διαδρομή της αγάπης αλλά και στις περιπέτειες της ανθρωπότητας, στα οράματα, στα έλλογα πάθη και τις δύσκολες κατακτήσεις μας.
Ανακαλεί τις θολές μνήμες των μεγαλείων και της υπέρβασης από τα προσωπικά και συλλογικά επιτεύγματα από τη σκοπιά εκείνων που θα τα έχουν χάσει, ωστόσο «επιζήσαντες», μετά από μια καταλυτική και θεμελιακή κρίση, όπως εκείνη της ανθρώπινης ιστορίας σαν αυτή που διανύουμε σήμερα.
Μας φέρνει κατά μέτωπο προς τα “αναπάντητα ερωτήματα” που “αποσυνάγωγα” θα χαθούν στη σιωπή, “στων ανθρώπων, τις κρίσεις” και στις “καλένδες της λήθης”
Μέσα από την αναγνώριση και την αναζήτηση του Τέλους και των αιτίων του, αναδεικνύει επιτακτικά και ως ικέτης των ανάγκη να δούμε κατάματα και να απαντήσουμε στα σημαντικά ερωτήματα.
Για την κοινωνία και την ανθρώπινή μας κοινότητα για το ατομικό και συλλογικό μέλλον, το λόγο και δρόμο της ύπαρξής μας.
Και προτείνει να το κάνουμε ως ψυχή που ταξιδεύει “κι όλο γυρεύει” να καταλάβει τον κόσμο, να ξαποστάσει και, τελικά, ν’ αγαπηθεί.
Συντελεστές:
Μουσική – Στίχοι – Ερμηνεία: Μίλτος Παύλου
Παραγωγή: Μίλτος Παύλου – Σέργιος Βούδρης
Ενορχήστρωση – εκτέλεση: Σέργιος Βούδρης
Mix – Mastering: Σταύρος Γεωργιόπουλος @ Diskex Studio Ηχογραφήσεις φωνής: Studio Altāria @Bruckhaufen, Vienna
Στίχοι:
Θα σε δω στην άκρη του δρόμου
Στο τέλος του χρόνου
Θα σε χαζεύω να μαζεύεις βιολέτες και κοσμολούλουδα
Μέσα απ’ τα όνειρα που ξενύχτησαμε
Με μάτια σφιχτά παρακρατήσαμε και ξημερώσαμε
Και μαζί θα κοιτάμε έναν κόσμο που καίγεται
Έργα ανθρώπων, είδωλα, γέφυρες γκρεμίζονται
Το Παλάτι που χτίσαμε, ζαρώνει πέφτει και φλέγεται
κι αν επιζήσαμε.. όλα στάχτες και μνήμες θολές
Στο ξέφωτο της επιφώτισης
Θα δούμε, θα καταλάβουμε και θα αφήσουμε
Όσα μας κράτησαν όσα μας ζόρισαν κι όσα εμείς βαθιά αγαπήσαμε
Η ψυχή ταξιδεύει όλο γυρεύει τα κρυφά να δει
Τον κόσμο να μάθει, να καταλάβει, να ξαποστάσει, ν αγαπηθεί
Και τα ερωτήματα.. ερμητικά, ακατάληπτα, αποσυνάγωγα
Απρόσκλητα θα ‘ρθούν ξανά να σε βρουν
να πάρουν να δώσουν, να ξεκλειδώσουν
Να σε εκπληρώσουν ή να σε σώσουν
κι αναπάντητα στη σιωπή να χαθούν
Απρόσκλητα θα ‘ρθούν πάλι να σε βρουν
Στον κόσμου που πεθαίνει και δεν καταλαβαίνει
Αναπάντητα στη σιωπή στο σκοτάδι θ’ αποχωρήσουν
Μεμιάς θα ξεχαστούν
Στων ανθρώπων τις κρίσεις, στις καλένδες της λήθης
Αναπάντητα θα καταχωρηθούν
Σ’ έναν κόσμο που πεθαίνει και δεν καταλαβαίνει
Στη σιωπή θα χαθούν
Stream / Buy
Spotify: https://bit.ly/4obsaHd
iTunes/ Apple music: https://apple.co/4qlb0Z3
Deezer: https://bit.ly/4o4IM3t
