Ο Λεωνίδας Μαριδάκης παρουσιάζει ως ερμηνευτής τη ρυθμική μπαλάντα «Δυο Λεπτά».
Είναι ένα έντεχνο λαϊκό τραγούδι με αναφορές στην αισθητική του παλιού καλού τραγουδιού και ήχους που θυμίζουν τη “φόρα” και την εξωστρέφεια των Ζαμπέτα, Κραουνάκη αλλά και άλλους μεγάλους συναισθηματικούς «μάστορες» του ελληνικού ρεπερτορίου. Το τραγούδι με αφηγηματικότητα και απλότητα μιλάει για τα δύσκολα της καρδιάς.
Πρόκειται για την πρώτη καλλιτεχνική συνάντηση του ερμηνευτή με τον συνθέτη και τραγουδοποιό Αδριανό Νόνη, η οποία φέρει από την πρώτη στιγμή τη ζεστασιά μιας ειλικρινούς συνεργασίας. Τους στίχους υπογράφει η Βασιλική Μαυροκεφάλου, νέα στιχουργός, μαθήτρια της αναγνωρισμένης στιχουργού και δημοσιογράφου Φωτεινής Λαμπρίδη.
«Δυο Λεπτά»: Μια προσευχή για λίγο παραπάνω χρόνο. Για δυο λεπτά ακόμη, ώστε να ειπωθούν όσα δεν ειπώθηκαν, να γίνουν όσα δεν πρόλαβαν. Οι στίχοι μιλούν για την ένταση του χωρισμού, για την ανάγκη απελευθέρωσης χωρίς εκδίκηση, για το χάδι που μένει σαν ανάμνηση τα βράδια.
> «Να᾽ χε ο χρόνος δυο λεπτά να μας τα δώσει / να προλάβω να σου πω τι έχω νιώσει…»
Φωνητικά στο τραγούδι έκανε η Ελένη Νόνη ενώ την φωτογραφία εξωφύλλου τράβηξε ο Πέτρος Γιασεμής.
Το τραγούδι συνοδεύεται από lyric video και κυκλοφορεί σε όλες τις ψηφιακές πλατφόρμες από τις 25/06/2025.
Στίχοι:
Είναι κάτι βραδιά, με θλιμμένα χάδια και μπαλώματα
Μόνος σου παλεύεις, κλείνεις υποθέσεις, κλείνεις στόματα
Κι είναι αυτά τα βραδιά, που έρχεσαι και κάθεσαι απέναντι
Θέλεις να ξοφλήσεις, μα αντί για αυτό μου δίνεις έναντι
Τρέχουνε τα μάτια, νιώθω το συναίσθημα να κρύβεται
Πάγωσε το βλέμμα, δάκρυσε κι αυτό κι απομακρύνεται
Τί να εξηγήσω, όλα είν’ απλά, τί ν’ αναλύσουμε;
Ποιος θα βρει τις λύσεις, όταν τη ζωή μας θα διαλύσουμε
Να ‘χε ο χρόνος δυο λεπτά να μας τα δώσει
να προλάβω να σου πω τι έχω νιώσει
Να ‘χε ο χρόνος δυο λεπτά και παραπάνω
να προλάβω ότι υποσχέθηκα να κάνω
Θέλεις να ξεχάσεις, όσα δεν αντέξαμε να ζήσουμε
Φύγε μην διστάσεις, άμα φοβηθείς θα δυστυχησουμε
Δε θα σου φωνάξω, δεν θα σε κρατήσω με τεχνάσματα
Μου ‘βαλες παγίδες, τώρα τις μετράς μες στα χαλάσματα
Παίρνω μια ανάσα, κόμπος στο λαιμό και σαν να πνίγομαι
Δε θα με κρατήσεις, θα ΄μαι φυλακή και δεν θ’ ανοίγομαι
Κάθε σου ανάγκη, ήτανε πληγή και με σημάδευες
Μόνο κάτι βράδια άνεμος γινόσουν και με χάιδευες
Να ‘χε ο χρόνος δυο λεπτά να μας τα δώσει
Για να προλάβω να σου πω τι έχω νιώσει
Να ‘χε ο χρόνος δυο λεπτά και παραπάνω
Μήπως προλάβω ότι υποσχέθηκα να κάνω
