Με το remake του «Τότε», και με την συμμετοχή της Κατερίνας Στανίση σε αυτό, κάνει την νέα δισκογραφική έκπληξη, η Evgenia.
Η εκρηκτική ερμηνεύτρια, που τα τελευταία χρόνια σημειώνει μία σημαντική καριέρα στην Αμερική όπου ζει μόνιμα, αλλά και στην Ελλάδα, κατάφερε να πραγματοποιήσει, ένα από τα μεγαλύτερα όνειρά της.
Και αυτό, δεν ήταν άλλο, από το να βρεθεί στο στούντιο ηχογράφησης, με την ερμηνεύτρια που τόσο θαυμάζει και έχει πρότυπο όλα αυτά τα χρόνια, την Κατερίνα Στανίση, και να ερμηνεύσουν από κοινού, μία από τις μεγαλύτερες επιτυχίες της.
Η Κατερίνα Στανίση, που φημίζεται για την στήριξή της στους συναδέλφους της και δη στο νέο αίμα του πενταγράμμου, παρακολουθώντας την καλλιτεχνική πορεία της Evgenia, που ξεχωρίζει με τις μουσικές σπουδές της, τις live εμφανίσεις της, και το ήθος της, χωρίς δεύτερη σκέψη, είπε το «ναι», σε αυτή την συνεργασία.
Οι δυο ερμηνεύτριες, μπήκαν στο στούντιο του Κωνσταντίνου Παντζή, που υπογράφει την φρέσκια, μοντέρνα ενορχηστρωτική εκδοχή του «Τότε», και έδωσαν όλη την ψυχή τους, ερμηνεύοντας, την θρυλική επιτυχία, σε μουσική του Πάνου Καπίρη, και στίχους του Φώντα Θεοδώρου!
Καθόλη την διάρκεια της ηχογράφησης του «Τότε», που μόλις κυκλοφόρησε από την Spicy Music, η Evgenia, δεν μπορούσε να κρύψει την συγκίνησή της, για το σπουδαίο αυτό δώρο που της έκανε η Κατερίνα Στανίση, που σημειωτέο όλα αυτά τα χρόνια της λαμπρής καριέρα της, δεν έχει κάνει κάτι ανάλογο με άλλη τραγουδίστρια, «ρουφώντας» σαν σφουγγάρι, όσες συμβουλές της έδινε!
Spotify: https://spoti.fi/3WbNOiE
iTunes/ Apple music: https://apple.co/4fPCWOr
Deezer: https://bit.ly/4gOrfsA
Στίχοι:
Όσο πάει και λιγότερο με νοιάζει
πού να είσαι, τι να κάνεις, πώς περνάς.
Το κατάλαβα και πια δε με πειράζει
που με ξέχασες και δε με αγαπάς.
Όμως μου περνάει απ’ το μυαλό μου πότε πότε:
Αχ και να ‘σουνα εδώ όπως και τότε.
Τότε που για μένα μόνο ζούσες
τότε που τρελά με αγαπούσες
τότε που με ξύπναγες τα βράδια
και το σπίτι γέμιζε με χάδια.
Όσο πάει και λιγότερο με νοιάζει
που μονάχη μου ξανά θα κοιμηθώ.
Δε σε σκέφτομαι την ώρα που βραδιάζει,
δε μου λείπεις το πρωί, δε σε ζητώ.
Όμως μου περνάει απ’ το μυαλό μου πότε πότε:
Αχ και να ‘σουνα εδώ όπως και τότε.
Τότε που για μένα μόνο ζούσες
τότε που τρελά με αγαπούσες
τότε που με ξύπναγες τα βράδια
και το σπίτι γέμιζε με χάδια.
