Ένα γεμάτο συναίσθημα, καλοκαιρινό μουσικό ταξίδι που υμνεί τον έρωτα με θέα την καλντέρα.
Η πρωτοεμφανιζόμενη τραγουδοποιός Αναστασία Λιάπη παρουσιάζει το πρώτο της επίσημο τραγούδι με τίτλο “Στη Σαντορίνη” σε δικούς της στίχους και μουσική το οποίο κυκλοφόρησε σε όλες τις μουσικές ψηφιακές πλατφόρμες συνοδευόμενο από ένα απόλυτα χορευτικό βίντεο κλιπ γυρισμένο στη Σαντορίνη.
Το «Στη Σαντορίνη» αποτελεί μια φρέσκια καλοκαιρινή πρόταση που παντρεύει τηlatin pop μελωδία με το έντονο συναίσθημα. Με φόντο ένα από τα πιο εμβληματικά τοπία του κόσμου, το τραγούδι ξεδιπλώνει την ιστορία ενός έρωτα που γεννιέται και ολοκληρώνεται υπό το φως κυκλαδίτικου ήλιου.
Η ζεστή, αισθαντική φωνή της Αναστασίας Λιάπη παρασύρει τον ακροατή από τους πρώτους κιόλας στίχους σε ένα μπαλκόνι στην καλντέρα, εκεί όπου τα χρώματα του δειλινού και της αυγής μπερδεύονται με τα ανθρώπινα συναισθήματα.
Την παραγωγή, ενορχήστρωση και μίξη του τραγουδιού έχει αναλάβει ο Σωτήρης Νούκας, ενώ συμμετέχουν πολλοί αξιόλογοι μουσικοί.
Επίσης, η βιντεογράφηση έγινε από το Undertube Studio και η χορογραφία από τη Χριστίνα Καμιτσάκη.
Το ντεμπούτο αυτό σηματοδοτεί το ξεκίνημα μιας πολλά υποσχόμενης πορείας για την Αναστασία Λιάπη στην ελληνική μουσική σκηνή, καταθέτοντας ένα κομμάτι αυθεντικό, γεμάτο φως και ελληνικό καλοκαίρι.
Στίχοι:
Μπαλκόνι στην καλντέρα, κρασί
Θάλασσα, αλάτι κι άμμος χρυσή
Αυτό το καλοκαίρι μας βρήκε μαζί
Τα χρώματα αλλάζουν διαρκώς
Τα όνειρα χαθήκαν στο φως
Ο ήλιος των Κυκλάδων χαράζει αλλιώς
Κι όπως σε κοιτώ, το βλέμμα σου μακραίνει
Το ξημέρωμα θα είμαστε δυο ξένοι
Στο φως της αυγής με παίρνεις αγκαλιά πριν χαθείς
Μου λες μη ξεχνάς να αγαπάς
Ηφαίστειο η ζωή, στη Σαντορίνη χάνεσαι εκεί
Και μες τα στενά χτυπάει η καρδιά
Σα να ‘ναι η τελευταία φορά
Το απέραντο γαλάζιο κοιτώ
Πως γίνεται ξανά να σε δω;
Στο πρόσωπό σου βρήκα αυτό που ζητώ
Απόψε θέλω να ‘ρθείς κοντά
Να με γεμίσεις χίλια φιλιά
Κάνε την τελευταία φορά μαγικιά
Κι ας το ξέρω πως θα βγω εγώ χαμένη
Στο νησί αυτό μια ανάμνηση θα μένει
Στο φως της αυγής με παίρνεις αγκαλιά
Μου λες μη ξεχνάς να αγαπάς
Ηφαίστειο η ζωή, στη Σαντορίνη χάνεσαι εκεί
Και μες τα στενά χτυπάει η καρδιά
Σα να ‘ναι η τελευταία φορά
