Γιώργος Σαμπάνης “Πίσω” | Video Premiere

0
SHARE

Το video clip για το 5° single (!) από το πολυπλατινένιο album «Λόγια που καίνε» μόλις κυκλοφόρησε!

Δείτε το πολύ συγκινητικό ταινιάκι με κεντρικό θέμα τη άνιση νόσο Αλτσχάιμερ…

Ένα πολύ ευαίσθητο θέμα, η νευροεκφυλιστική νόσος του Αλτσχάϊμερ που οδηγεί τους ανθρώπους όχι απλά να χάνουν τη μνήμη τους, αλλά να παλεύουν και για τον εαυτό τους, επηρεάζοντας βάρβαρα τον οικογενειακό κύκλο του ασθενη, αντιμετωπίζεται με τρυφερότητα και σπάνια ανθρωπιά στο νέο video clip του Γιώργου Σαμπάνη, ο οποίος μας έχει πια συνηθίσει σε πολυεπίπεδα σενάρια και κινηματογραφική αισθητική στα βίντεο που συνοδεύουν τη μουσική του.

Μετά τα single «Μόνο Εσύ», «Μην Ανησυχείς», «Σε Σένα Σταμάτησε Η Καρδιά», «Μπορείς Και Χειρότερα», αγαπημένα τραγούδια που ακούστηκαν όσο τίποτα άλλο τον τελευταίο χρόνο, ο Γιώργος Σαμπάνης κυκλοφόρησε πρόσφατα το «Πίσω», το 5° (!) single από το πολυπλατινένιο άλμπουμ Λόγια που καίνε.

Οι στίχοι της Ελέανας Βραχάλη μιλάνε με έναν τρόπο για το θέμα του video clip: τους έρωτες, τις χαρές, τις σχέσεις, τις στιγμές που ανήκουν μόνο στο παρελθόν, ενώ η ζωή μας κυλάει πια μηχανικά.

Η σκηνοθεσία του Γιάννη Παπαδάκου βασίστηκε σε μια ιδέα του Μιχάλη Παπανικολάου, ο οποίος υπογράφει την επιμέλεια του video clip «Πίσω».

Στίχοι:
Μόνο πληγές έχω στο στήθος,
εκεί που είχα μόνο καρδιά.
Η σχέση αυτή, άλυτος γρίφος,
κάθε σου λέξη, χίλια καρφιά·
και της σιωπής τα πουλιά
πέφτουν σε τοίχους κι αυτά φυλακισμένα,
ψάχνουν, αδιέξοδα πια,
τρόπο να βρουν για να φτάσουνε σ’ εσένα.

Ένας πόλεμος είσαι,
κι αγαπώ τον εχθρό·
μένω και πολεμάω
για να σκοτωθώ.
Ένας πόλεμος είσαι,
που έχω χάσει καιρό
μία άνιση μάχη,
μα δεν υποχωρώ.

Η ψυχή μου μένει πίσω,
μα η ζωή προχώρησε·
κι όποιος εαυτός γνωρίζω,
σε συγχώρεσε.
Η ψυχή μου μένει πίσω
και ας πάω μπροστά,
μοιάζει το κορμί μου άδειος δρόμος,
κι ούτε μια σκιά.
Ακόμα ζω.. Μηχανικά..

Νύχτες που πέφτω σαν αστέρι,
αυτοθυσία, για μια ευχή·
μόνο να μου απλώνες το χέρι
και να ορκιζόσουν μια νέα αρχή.
Σαν καταιγίδα μιλάς,
κι ας έχεις ήλιο ζεστό μέσα στο στόμα,
πόσα για σένα κρατάς,
σαν υποσχέσεις θαμμένες μες στο χώμα.